[Opgelost] Zorgt psilocybine of psilocine voor meer bio-beschikbare tryptofaan? kynurenine effect?

Uit het beschikbare onderzoek blijkt dat psilocybine‑ indirect invloed kan uitoefenen op de beschikbaarheid van tryptofaan voor serotoninesynthese doordat het stress‑ en ontstekingsniveau verlaagt. Daardoor wordt de activering van de kynurenine‑route waarschijnlijk afgeremd en blijft meer tryptofaan voor serotoninesynthese over. De belangrijkste punten uit de literatuur zijn: Stress en ontsteking sturen tryptofaan naar de kynurenine‑route: Cortisol en andere stresshormonen up‑reguleren het lever‑enzym tryptofaan‑2,3‑dioxygenase (TDO); pro‑inflammatoire cytokinen (IFN‑γ, TNF‑α, IL‑6) induceren indoleamine‑2,3‑dioxygenase (IDO). Hierdoor neemt de omzetting van tryptofaan naar kynurenine toe en daalt de hoeveelheid tryptofaan die voor serotoninesynthese beschikbaar is. Dit mechanisme wordt gezien bij stress, ontsteking, “leaky gut” en psychiatrische aandoeningen. In vitro‑studies tonen anti‑inflammatoire effecten van psilocine/psilocybine: In een muismodel met LPS‑geactiveerde macrofagen verminderde psilocine (de actieve metaboliet van psilocybine) de uitscheiding van TNF‑α sterker dan psilocybine; psilocine verhoogde tevens IL‑10 in post‑treatment‑condities, wat wijst op een anti‑inflammatoire respons. In een humane THP‑1‑macrofagenlijn beïnvloedde psilocybine de expressie van ontstekingsmarkers afhankelijk van de dosis: 10 µM en 15 µM verminderden de Cox‑2‑eiwitniveaus, 10 µM matigde IL‑6, terwijl 15 µM IL‑6 juist verhoogde; sommige concentraties veranderden ook Pro‑TNF‑α. Deze onderzoeken suggereren dat psilocybine/psilocine ontstekingsroutes zoals NF‑κB‑ en IL‑6/JAK/STAT‑signaalwegen kunnen remmen, maar de effecten zijn dosis‑ en contextafhankelijk. Effect in het menselijk lichaam is nog beperkt aangetoond: Een open‑labelonderzoek met 16 gezonde vrijwilligers (0,2–0,3 mg/kg psilocybine) bepaalde high‑sensitivity C‑reactive protein (hs‑CRP), TNF‑α en soluble urokinase plasminogen activator receptor (suPAR) voor en één dag na toediening. Er werden geen significante veranderingen in deze inflammatoire biomarkers gevonden. De auteurs concluderen dat éénmalige psilocybinetoediening bij gezonde personen niet genoeg is om perifere ontstekingsmarkers te verlagen. Hypothetische link met tryptofaanverdeling: Omdat stress en ontsteking de kynurenine‑route activeren, kan een reductie van deze factoren via psilocybine‑therapie ervoor zorgen dat minder tryptofaan via IDO/TDO wordt omgezet in kynurenine. Daardoor zou relatief meer tryptofaan beschikbaar blijven voor de serotoninesynthese. In vitro‑resultaten tonen dat psilocybine/psilocine ontstekingsprocessen kan dempen, maar het bewijsmateriaal bij mensen is schaars en de eerste studie vond geen effect op hs‑CRP of TNF‑α. Conclusie: De theorie dat psilocybine de tryptofaanverdeling beïnvloedt door stress‑ en ontstekingsprocessen te verminderen is biochemisch aannemelijk. Stresshormonen en pro‑inflammatoire cytokinen activeren IDO/TDO, wat tryptofaan naar de kynurenine‑route leidt. Preklinische studies laten zien dat psilocybine/psilocine ontstekingsmarkers zoals TNF‑α en IL‑6 kan verlagen in immuuncellen. Dit zou de IDO‑activiteit verminderen en meer tryptofaan voor serotonine vrijhouden. Tot nu toe hebben klinische studies bij gezonde mensen echter geen duidelijke daling van perifere ontstekingsmarkers aangetoond. Er is dus nog geen direct bewijs dat psilocybine‑therapie de kynurenine‑route bij mensen remt; toekomstig onderzoek moet langdurige behandelingen, centrale markers van neuro‑inflammatie en klinische populaties onderzoeken om dit mechanisme te bevestigen.